Yougames - Joomla Gaming Portal Template

ValideciÄŸim,
Dört asker doÄŸurmakla müftehir ÅŸanlı Türk annesi!
Nasihat-amiz mektubunu, Divrin Ovası gibi güzel, yeÅŸillik bir ovacığın ortasından geçen derenin kenarındaki armut aÄŸacının sayesinde otururken aldım. Tabiatın yeÅŸillikleri içinde mest olmuÅŸ ruhumu bir kat daha takviye etti. Okudum, okudukça büyük dersler aldım. Tekrar okudum. Åžöyle güzel ve mukaddes bir vazifenin içinde bulunduÄŸumdan sevindim. Gözlerimi açtım, uzaklara doÄŸru baktım. YeÅŸil yeÅŸil ekinlerin rüzgara mukavemet edemeyerek eÄŸilmesi, bana, annemden gelen mektubu selamlıyor gibi geldi. Hepsi benden tarafa doÄŸru eÄŸilip kalkıyordu ve beni, annemden mektup geldi diyerek tebrik ediyorlardı.
Gözlerimi biraz saÄŸa çevirdim güzel bir yamacın eteklerindeki muhteÅŸem çam aÄŸaçları kendilerine mahsus bir seda ile beni tebÅŸir ediyorlardı. Nazarlarımı sola çevirdim cığıl cığıl akan dere, bana validemden gelen mektuptan dolayı gülüyor, oynuyor, köpürüyordu... Başımı kaldırdım, gölgesinde istirahat ettiÄŸim aÄŸacın yapraklarına baktım. Hepsi benim sevincime iÅŸtirak ettiÄŸini, yaptıkları rakslarla anlatmak istiyordu. DiÄŸer bir dalına baktım, güzel bir bülbül, tatlı sedasile beni teÅŸhir ediyor ve hissiyatıma iÅŸtirak ettiÄŸini ince gagalarını açarak göstermek istiyordu.
Ä°ÅŸte bu geçen dakikalar anında, hizmet eri:
-Efendim, çayınız, buyurunuz, içiniz, dedi.
-Pekala, dedim. Aldım baktım, sütlü çay...
-Mustafa bu sütü nereden aldın? dedim.
-Efendim, ÅŸu derenin kenarında yayıla yayıla giden sürü yok mu?
-Evet, dedim. Evet ne kadar güzel.
-Ä°ÅŸte onun çobanından 10 paraya aldım.
ValideciÄŸim, on paraya yüz dirhem süt, hem de su katılmamış. Koyundan ÅŸimdi sağılmış, aldım ve içtim.
Fakat bu sırada düÅŸünüyorum. Ben validemin sayesinde onun gönderdiÄŸi para ile böyle süt içeyim de, annem içmesin, olur mu? Åževket neden içmiyor?
Fakat yukarıdaki bülbül bağırıyordu: "Validen kaderine küssün, ne yapalım. O da erkek olsaydı, bu çiçeklerden koklayacak, bu sütten içecek, bu ekinlerin secdelerini görecek ve derenin aheste akışını tetkik edecek ve çıkardığı sesleri duyacak idi."
Åževket merak etmesin, o görür, belki de daha güzellerini görür.
Fakat valideciÄŸim, sen yine müteessir olma. Ben seni, evet seni mutlaka buralara getireceÄŸim. Ve ÅŸu tabii manzarayı göstereceÄŸim. Åževket, Hilmi de senin sayende görecektir.
O güzel çayırın koyu yeÅŸil bir tarafında, çamaşır yıkayan askerlerim saf saf dizilmiÅŸler. Gayet güzel sesli biri ezan okuyordu.
Ey Allah'ım, bu ovada onun sesi be kadar güzeldi. Bülbül bile sustu, ekinler bile hareketten kesildi, dere bile sesini çıkarmıyordu.
Herkes, her ÅŸey, bütün mevcudat onu, o mukaddes sesi dinliyordu. Ezan bitti. O dereden ben de bir abdest aldım. Cemaat ile namazı kıldık. O güzel yeÅŸil çayırların üzerine diz çöktüm.
Bütün dünyanın daÄŸdaÄŸa ve debdebelerini unuttum.
Ellerimi kaldırdım, gözlerimi yukarı diktim, aÄŸzımı açtım ve dedim :
-Ey Türklerin Ulu Tanrısı! Ey ÅŸu öten kuÅŸun, ÅŸu gezen ve meleyen koyunun, ÅŸu secde eden yeÅŸil ekin ve otların, ÅŸu heybetli daÄŸların Halıkı! Sen bütün bunları Türklere verdin. Yine Türklerde bırak. Çünkü böyle güzel yerler, seni takdis eden ve seni ulu tanıyan Türklere mahsustur.
"Ey benim Yarabbim! Åžu kahraman askerlerin bütün dilekleri; ism-i celalini Ä°ngilizlere ve Fransızlara tanıtmaktır. Sen bu ÅŸerefli dileÄŸi ihsan eyle, ve huzurunda titreyerek, böyle güzel ve sakin bir yerde sana dua eden biz askerlerin süngülerini keskin, düÅŸmanlarını zaten kahrettin ya, bütün bütün mahveyle!"
Diyerek bir dua ettim ve kalktım. Artık benim kadar mes'ut, benim kadar mesrur bir kimse tasavvur edilemezdi.
Dünyanın en güzel yerleri burası imiÅŸ. Yalnız bu memleketlerde düÄŸün olmuyor. Ä°nÅŸallah düÅŸman asker çıkarır da, bizi de götürürler, bir düÄŸün yaparız, olmaz mı?
Kadir'e mektup yazdım.
ValideciÄŸim, evdeki senet vesaireyi kimselere kat'iyyen vermeyin ve sorarlarsa biz bilmiyoruz deyin.
Çantayı al, sandığa koy. Ben sana vaktiyle anlatmış idim., bu dünya böyledir.
Fakat sen merak etme. O parayı vermese, adliyedeki adam vermezdi. Hani nasıl aldık. Yalnız zaman ister.
ValideciÄŸim, çamaşır falan istemem, paralarım duruyor, Allah razı olsun.
OÄŸlun
Hasan Etem
4 Nisan 1331
(17 Nisan 1915)