You are here:
Ãœye GiriÅŸ
VÄ°DEOLAR
ŞEHİTLER BÖLÜMÜ
Atatürk
Türk Tarihi
Osmanlı Tarihi
Askerlik
Müzik Kutusu
Ziyaretci Sayısı
 | Bugün | 325 |
 | Dün | 574 |
 | Bu Hafta | 2206 |
 | Gecen Hafta | 3729 |
 | Bu Ay | 12435 |
 | Gecen Ay | 14877 |
 | Toplam | 361091 |
Çevrim içi: 15
Sizin IP: 38.107.179.217
,
Bugün: May 24, 2012
Sizin IP: 38.107.179.217
,
Bugün: May 24, 2012
Toplam Ãœye
 | 14678 Toplam |
 | 1 Bugun |
 | 3 Bu Hafta |
 | 7 Bu Ay |
 | 32 Bu Yil |
Canım Oğluma Mektup
Nereden, nasıl baÅŸlasam bilmiyorum. O kadar özledim ki seni…
Canım yavrum, sen bizim ilk göz aÄŸrımızdın.. Dört gözle beklemiÅŸtik babanla doÄŸumunu… Dokuz ay sonra hastanede seni kucağıma bıraktıkları ilk gün vuruldum sana… Ne güzel gözlerin vardı, ışıl ışıl… Öyle güzel kokuyordun ki… Evimize neÅŸe getirdin. Bir de hep uslu çocuktun, hiç üzmedin beni… Ne sık sık aÄŸladığını bilirim, ne de yok yere huysuzlanmanı… Uyurken bile gülümserdin, meleklerle oynadığını düÅŸünürdüm. Hastalanırsan başından ayrılmazdık, babanla nöbet tutardık sabaha kadar… Ä°lk adımını unutamam, sonra ilk ‘anne’ deyiÅŸini… Hep üstüne titredik.
Sonra büyüdün… Zaman su gibi geçiyor. Her dışarı çıkışında, her seyahatinde sana belli etmedim ama yüreÄŸimden neler koptu.
Bir tek seni askere uÄŸurlarken rahattım. Komutanlarının sana gözü gibi bakacağından emindim. Bir süre sonra GüneydoÄŸu’ya gideceÄŸini haber ettin. O kadar heyecanlıydın ki, öyle emin konuÅŸuyordun ki… “Göreceksin anne, bu devlet düÅŸmanlarına gereken cezayı vereceÄŸim. Vatanımın daÄŸlarını bu eÅŸkıyalardan temizleyeceÄŸim” diyordun. Hep komutanlarının iyiliÄŸinden, arkadaÅŸlarından bahsettin. Rahatlığın, güvenin bizleri de rahatlattı. Sana sadece “Kendine dikkat et evladım” diyebildim. Ne de olsa seni bugünler için yetiÅŸtirmiÅŸtik. “Merak etme” diyordun, “Merak etme annem. Kalbini rahat tut!” Bir gün merakta bırakmadın bizi, fırsatın oldukça sık sık aradın, ayda bir mektubunu aldık. Mektubunu dakikalarca kokladığımı bilirim. GönderdiÄŸin fotoÄŸrafları baÅŸ ucumuza koyduk.
Son mektubunda “Ben ÅŸehit olursam, aÄŸlamayın sakın! DüÅŸmanları sevindirmeyin.” diyordun. Telefonda “O nasıl söz oÄŸlum” dedim. Sustun, sanki içine doÄŸmuÅŸtu. “Hakkını helal et, güzel annem” dedin. Nereden bilirdim bu konuÅŸmanın seninle son konuÅŸmamız olduÄŸunu… Baban duymuÅŸ önce, haberlerde söylemiÅŸler. Söylemediler önce bana… KardeÅŸin de sakladı. Ana yüreÄŸi bu, hissettim ben… Sonra öÄŸrendim ki, pusuya düÅŸürmüÅŸler, çıkan çatışmada vurmuÅŸlar seni… Elleri kırılsın o zalimlerin… Sanki canımı aldılar, sanki dünyayı başıma yıktılar. Bir ateÅŸ ki yüreÄŸimin tam ortasına oturdu. Komutanlarınla görüÅŸtük, seni çok övdüler. “Kahramanca çarpıştı. Kanı yerde kalmayacak. Bizi de evladınız sayın artık.” dediler. “Vatan saÄŸolsun” dedim. OÄŸlum seninle hep gurur duydum, saÄŸlığında bir gün olsun boynumuzu eÄŸik gezdirmedin … Cenaze töreninde de başımız dik, gururluyduk. Sana sözümüzü tuttuk, bir damla gözyaşı göstermedik, namertler sevinmesin diye… Hep içimize akıttık gözyaşımızı… BayraÄŸa sarılı tabutunu öptüm. Ben senden bir saat, bir dakika ayrı kalamazdım, ÅŸimdi seni nasıl topraÄŸa koyacaktım a canım oÄŸlum!
Aradan onca zaman geçti. Acın, hasretin içimizde yavrum… Bir kerecik bile olsa kokunu alabilsem, saçlarını okÅŸayabilsem, öpsem gamzenden… Sevindirici bir haberim var sana… Komutanların sözünü tuttu yavrucuÄŸum, kanın yerde kalmadı, sana kıyanları tez zamanda buldular, cezalarını verdiler. Cenazene gelmeyenler, cenazene gelmeye utananlar, “senin gibi ana kuzularını vuranları affettiler yavrum… Acımıza, acı eklediler.” Onları affetmeyeceÄŸim. Canım oÄŸlum, fırsat buldukça yanına geliyorum, dertleÅŸiyorum seninle… SaÄŸolsunlar, komutanların her fırsatta gelip misafirimiz oluyor. YokluÄŸunu aratmıyorlar. Yakında kardeÅŸin de askere gidiyor. Bu vatana bir arslan verdim, gerekirse ikincisini veririm. “Vatan SaÄŸolsun”
Seni çok seven annen…
Canım yavrum, sen bizim ilk göz aÄŸrımızdın.. Dört gözle beklemiÅŸtik babanla doÄŸumunu… Dokuz ay sonra hastanede seni kucağıma bıraktıkları ilk gün vuruldum sana… Ne güzel gözlerin vardı, ışıl ışıl… Öyle güzel kokuyordun ki… Evimize neÅŸe getirdin. Bir de hep uslu çocuktun, hiç üzmedin beni… Ne sık sık aÄŸladığını bilirim, ne de yok yere huysuzlanmanı… Uyurken bile gülümserdin, meleklerle oynadığını düÅŸünürdüm. Hastalanırsan başından ayrılmazdık, babanla nöbet tutardık sabaha kadar… Ä°lk adımını unutamam, sonra ilk ‘anne’ deyiÅŸini… Hep üstüne titredik.
Sonra büyüdün… Zaman su gibi geçiyor. Her dışarı çıkışında, her seyahatinde sana belli etmedim ama yüreÄŸimden neler koptu.
Bir tek seni askere uÄŸurlarken rahattım. Komutanlarının sana gözü gibi bakacağından emindim. Bir süre sonra GüneydoÄŸu’ya gideceÄŸini haber ettin. O kadar heyecanlıydın ki, öyle emin konuÅŸuyordun ki… “Göreceksin anne, bu devlet düÅŸmanlarına gereken cezayı vereceÄŸim. Vatanımın daÄŸlarını bu eÅŸkıyalardan temizleyeceÄŸim” diyordun. Hep komutanlarının iyiliÄŸinden, arkadaÅŸlarından bahsettin. Rahatlığın, güvenin bizleri de rahatlattı. Sana sadece “Kendine dikkat et evladım” diyebildim. Ne de olsa seni bugünler için yetiÅŸtirmiÅŸtik. “Merak etme” diyordun, “Merak etme annem. Kalbini rahat tut!” Bir gün merakta bırakmadın bizi, fırsatın oldukça sık sık aradın, ayda bir mektubunu aldık. Mektubunu dakikalarca kokladığımı bilirim. GönderdiÄŸin fotoÄŸrafları baÅŸ ucumuza koyduk.
Son mektubunda “Ben ÅŸehit olursam, aÄŸlamayın sakın! DüÅŸmanları sevindirmeyin.” diyordun. Telefonda “O nasıl söz oÄŸlum” dedim. Sustun, sanki içine doÄŸmuÅŸtu. “Hakkını helal et, güzel annem” dedin. Nereden bilirdim bu konuÅŸmanın seninle son konuÅŸmamız olduÄŸunu… Baban duymuÅŸ önce, haberlerde söylemiÅŸler. Söylemediler önce bana… KardeÅŸin de sakladı. Ana yüreÄŸi bu, hissettim ben… Sonra öÄŸrendim ki, pusuya düÅŸürmüÅŸler, çıkan çatışmada vurmuÅŸlar seni… Elleri kırılsın o zalimlerin… Sanki canımı aldılar, sanki dünyayı başıma yıktılar. Bir ateÅŸ ki yüreÄŸimin tam ortasına oturdu. Komutanlarınla görüÅŸtük, seni çok övdüler. “Kahramanca çarpıştı. Kanı yerde kalmayacak. Bizi de evladınız sayın artık.” dediler. “Vatan saÄŸolsun” dedim. OÄŸlum seninle hep gurur duydum, saÄŸlığında bir gün olsun boynumuzu eÄŸik gezdirmedin … Cenaze töreninde de başımız dik, gururluyduk. Sana sözümüzü tuttuk, bir damla gözyaşı göstermedik, namertler sevinmesin diye… Hep içimize akıttık gözyaşımızı… BayraÄŸa sarılı tabutunu öptüm. Ben senden bir saat, bir dakika ayrı kalamazdım, ÅŸimdi seni nasıl topraÄŸa koyacaktım a canım oÄŸlum!
Aradan onca zaman geçti. Acın, hasretin içimizde yavrum… Bir kerecik bile olsa kokunu alabilsem, saçlarını okÅŸayabilsem, öpsem gamzenden… Sevindirici bir haberim var sana… Komutanların sözünü tuttu yavrucuÄŸum, kanın yerde kalmadı, sana kıyanları tez zamanda buldular, cezalarını verdiler. Cenazene gelmeyenler, cenazene gelmeye utananlar, “senin gibi ana kuzularını vuranları affettiler yavrum… Acımıza, acı eklediler.” Onları affetmeyeceÄŸim. Canım oÄŸlum, fırsat buldukça yanına geliyorum, dertleÅŸiyorum seninle… SaÄŸolsunlar, komutanların her fırsatta gelip misafirimiz oluyor. YokluÄŸunu aratmıyorlar. Yakında kardeÅŸin de askere gidiyor. Bu vatana bir arslan verdim, gerekirse ikincisini veririm. “Vatan SaÄŸolsun”
Seni çok seven annen…
Yorumlar
Binyıllık Çınarların Dalları Gibi
Soylu Arıların Balları Gibi
Sancağın Solmayan Alları Gibi
Kanları ile Karılarak Gittiler
Bayraklara Sarılarak Gittiler
Yerde Güneş Gökte Dolunaydılar
Dünyamızdan Yıldız Yıldız Kaydılar
Yurt İçin Ölmeyi Şeref Saydılar
Kartal Kartal Süzülerek Gittiler
Hudutları Çizerek Gittiler. Alıntı
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için.