Yougames - Joomla Gaming Portal Template

Veda Hüzmesi

Davulcular tutuldu, zurnacılar çaldırıldı. EÅŸ dost herkes çağırılmıştı bu güzel güne. Görkemli bir konvoyla ÅŸehir turu yapıldı, ardından Yusuf erkekliÄŸe ilk adımını attı. Sünnet olmuÅŸtu. Hakan Kaptan' ın yaÅŸamındaki en nadide günüydü. OÄŸlu büyüyordu, Yusuf' u bir gonca gibi gün ve gün açıyordu..

" Baba çok sevdim " diyerek baÅŸladı söze Yusuf. Hakan Kaptan anlamıştı durumu. Gözünden sakındığı oÄŸlu büyümüÅŸte bir de kıza sevdalanmıştı. " Senin canın saÄŸolsun yiÄŸidim " dedi. AkÅŸama en güzel giysilerini giydiler, Yusuf' a kız istediler.. SözlendiÄŸi gece çıktı ÅŸahin tepesine, Yusuf. Haykırdı sevdasını, daÄŸlara taÅŸlara ve herÅŸey sevdanın ÅŸahidi yıldızlara..

- Babam hakkını helal et..
YüreÄŸi daÄŸlandı Hakan Kaptan' ın. Kalbide hafiften sekletedi. Bu kadar zor muydu yiÄŸidinden ayrılmak. Yusuf' una sımsıkı sarıldı. Ne kadar mücadele ettiysede dayanamadı, iki damla yaÅŸ damladı gözlerinden. " En büyük asker bizim asker " nidaları arasında bindirdiler Yusuf' u otobüse. Bir garip mekana yolcu ettiler biriciklerini..

Evde tam bir ÅŸenlik havası hakimdi. Yusuf' tan mektup gelmiÅŸti. Mektup, Yusuf' un askerde edindiÄŸi arkadaÅŸlarından, ot yolmaktan ellerinin nasırlaÅŸtığından, babasının ÅŸefkat dolu kollarını çok özlediÄŸinden ve paraya ihtiyacından bahsediyordu. Son satırlarda da usta birliÄŸini Silopi' de yapacağını yazmıştı oÄŸulları. Gözleri dolu dolu defalarca okudular, defalarca kokladılar. Kıyamadıklarının kokusu vardı bu hiç birÅŸeye deÄŸiÅŸilmez kağıt parçasında. Arada bir gidip gelen kalbini doktor Kazım' a göstermek yerine, son parasını oÄŸluna yolladı Hakan Kaptan. O mutlu olmazsa ne önemi vardı zaten yaÅŸamasının..

Hasretin duvarlara yazıldığı günlerden biriydi. Üzerinde Yusuf' un kamuflajıyla çekindiÄŸi resim duran televizyon verdi, verilmemesi gereken haberi. " Yusuf ÅžimÅŸek Terör Örgütü ile girilen çatışmada, canını vatana bağışlamış, ÅŸehitlik mertebesine ulaÅŸmıştı " Saatler durdu. Hakan Kaptan oturduÄŸu koltuktan kalkamamıştı. Tarifi hiç bir kitapta bulunmayan bir hançer saplandı yüreÄŸine. 22 senedir üzerine titrediÄŸi yiÄŸidi nasıl artık yok olabilirdi ? Yusuf' unun son telefon görüÅŸmesinde titreyerek "Åžafak 55 baba" demesi artık hiç birÅŸey ifade etmiyor muydu ? Koltuktan kendini yere bıraktı. " Allah' ım neden, neden.. " diye bağırarak haykırırken durdu rüzgarlar. Artık sonbahar bile bir baÅŸka hüzünlüydü..

YaÄŸmurların topraklara nefes verdiÄŸi hafta geldi Yusuf' un cenazesi. Yüzünde sadece ÅŸehitlere ait gülümsemesiyle yatırdılar teneÅŸire. Kanlarını sildiler, dört kahpe kurÅŸunu çıkardılar göÄŸsünden. Öyle sıcak, öyle canlıydı ki, sanki ayaÄŸa kalkıp sizleri çok özledim diye sarılacak gibi yatıyordu, dönmeyecek yolcuların misafirhanesinde.. Bembeyaz kefene koydular, ay yıldızlı bir bayraÄŸa sarılı tabuta yerleÅŸtirip mezarlığın yolunu tuttular. Dualar okundu, gözyaÅŸları sel oldu. YiÄŸit Yusuf' u, Åžehit Yusuf' u, Hakan Kaptan' ın taze mezarının yanı başına gömdüler.. Yusuf kahrolası bir teröre, Hakan Kaptan kalbine yenik düÅŸmüÅŸ, vatan uÄŸruna ÅžimÅŸek ailesinden iki can gitmiÅŸti. Her ikisinin mezarındada en güzel çiçekler açtı, hasretle yanan iki yürek, baba ve oÄŸul çoktan ÅŸehitler köprüsünde buluÅŸmuÅŸlardı...